ఎంతవరకూ, ఎందుకొరకూ...3
ప్రయాణమంటే మనలో ఇంత ఉత్సాహమెందుకు...
ఇంత ఆకాంక్షా ఆసక్తులెందుకు...
ఇంత ఆకాంక్షా ఆసక్తులెందుకు...
మనలోని
అంతర్గత ఆదిమ నాడులు ఉత్తేజితం అవుతాయేమో... మన జన్యువుల్లో అణిగివున్న
ఒక నాటి ఆదిమ సంచార జాతి నిద్ర లేస్తారేమో... అందుకే దూర ప్రయాణాలూ,
అజ్ఞాత ప్రదేశాల ప్రయాణాలంటే కొంత ఎక్కువ మక్కువ,
To be honest...
హమిర్పూర్ జర్నీ నాకు చాలా పాఠాలు నేర్పింది. ప్రకృతి పరమార్థాన్ని అలవోకగా ఆవిష్కరించిన ఆ సన్నివేశం ఎప్పుడు తలుచుకున్నా, అదే గగుర్పాటు, అదే తాదాత్మ్యతా, అదే పరవశం నాకు. అక్కడి సెమినార్ వివరాల్లో పెద్దగా చెప్పుకోతగినవి ఏమీ లేవు. కానీ, ఇంగ్లీష్ టీచింగ్ పర్సన్ గా కళ్ళు తెరిపించిన విషయం ఒకటి వుంది. అక్కడ నాకు ప్రియా అనే ఫాకల్టీ తో పరిచయం అయ్యింది. ఆ అమ్మాయి పంజాబీ, పిహెచ్ డీ సబ్మిట్ చేసింది. ఇక్కడ హమిర్పుర్ ణీఈట్ లొ కాంట్రాక్ట్ బేసిస్ మీద ఇంగ్లీష్ ఫాకల్టీ గా పని చేస్తొంది. లంచ్ టైం లో అక్కడ వర్క్ నేచర్ గురించి చిన్న డిస్కషన్ జరిగింది మా ఇద్దరికీ. అక్కడ చేరే పిల్లల స్వభావం గురించి చెప్తూ, కొంత గ్రామాల స్థాయి నుంచి వచ్చిన పిల్లలు, ఇక్కడి రెఫైండ్ స్టూడెంట్స్ కి భయపడి వెనక్కి వెళ్ళిపోవాలనుకోవడం, ఒక ఫాకల్టీ గా అందులోనూ లాంగ్వేజ్ ఫాకల్టీ గా వాళ్ళకి ధైర్యం చెప్పడం (ఇది ప్రతి చోటా లాంగ్వేజ్ ఫాకల్టీకి అందుబాటులో వుండే విషయమే, కొంత దుర్వినియోగం చేసే వాళ్ళని కూడా చూశాను).
సెంట్రల్లీ ఫండెడ్ సంస్థ కనుక అక్కడ కంప్యూటర్లు, సాఫ్ట్ వేర్ అప్ డేటెడ్ గా వుంటయి అని అనుకున్నాను. అదే మాట తనని అడిగాను. అప్పుడు తను చెప్పినది విని మైండ్ బ్లాంక్ అయ్యింది. గవర్నమెంట్ ఆఫీసుల్లో వాడేసి పడేసిన బీసీ కాలం నాటి సిస్టంస్ ని ఇక్కడికి పంపిస్తారు, లాబ్ లో వుండే ముప్ఫై కంప్యూటర్స్ లో ఐదో ఆరో పని చేసే కండిషన్ లో వుంటాయట, ఇక గుంపుగా ఆరేడుగురు స్టూడెంట్స్ ఒక్కో సిస్టం లో ఆడియో వీడియో ఆక్టివిటీస్ చూసుకోవాలి.
ఈ మాటలు విన్నాక ఆ NIIT మీద వున్న ఇంప్రెషనంతా గాలికి కొట్టుకుపోయింది. ఇక్కడ మా కాలేజ్ లో Language Lab lO Del Systems, updated headphones, Activity lab lO LED Tv with internet లో మేము చేసే టీచింగ్ MIT స్థాయిలో వున్నట్టుగా ఫీల్ అయ్యాను. (సొంత డబ్బా అప్పుడప్పుడు మంచిదే :)
:)
అఫ్ కోర్స్, యే వస్తువు కొనాలన్నా దానివెనుక వుండే అడ్మినిస్టీరియల్ ప్రొసీజర్ వ్యక్తుల్లోని క్రియేటివితీని చంపెయ్యడానికే ఉపయోగపడుతుందని మన అందరికి తెలిసిన విషయమే. కాకపోతే అక్కడ కాంపస్ లో అందమైన చెట్లు, ఆకాశమూ పొగమంచూ ఉదయ సంధ్యల్లో ని వెలుగుల విన్యాసాలూ - అక్కడ వున్న మూడు రోజుల్లో నాకు అత్యంత ఆప్తులైపోయాయి.
ఈ ప్రయాణం నుంచి నేను నేర్చుకున్న పాఠాలూ, నాకు నేను విధించుకున్న రూల్స్ ఇవీ:
1. ఒక గుంపుగా ప్రయాణించడం లో వుండే సౌలభ్యాలు ఎక్కువ. కానీ, ఒంటరిగా ప్రయాణించడంలో ఒక అంతర్గత మెలకువ నిద్ర లేస్తుంది. మన మీద మనకి బాధ్యత పెరుగుతుంది. We become more conscious of keeping our tickets, key documents, money, debit card, luggage etc. మన తోటి ప్రయాణీకుల్ని గమనిచడం, వాళ్ళ ప్రవర్తనా సరళి గమనించడమే కాకుండా, మన లోని కొత్త వ్యక్తిత్వ కోణాలూ, ధైర్యాలూ, భయాలూ మనకు పరిచయమవుతాయి.
2. ప్రయాణం లో బస్/ట్రైన్/ఫ్లైట్ ఏదైనా....ప్రయాణ సాధనాలే. కానీ బస్ ఇంకా ట్రైన్ లో ప్రయాణం ఎక్కువ ఇష్టం. మన గమ్య స్థానం చేరే లోగా రకరకాల రాష్ట్రాలూ, గ్రమాలూ దాటుకుంటూ, భౌగోళిక పరిథి లోని ప్రకృతిని ఆవిష్కరిస్తాయి. వీచే గాలి లో పరిమళాన్ని పరిచయ్మ్ చేస్తాయి. అదే ఫ్లైట్ లో ప్రయాణం ఐతే ఒక సరళరేఖ లాంటిది. ఒకే సారి కొత్త ప్రదేశం లో పడేసి ఇక మీ ఆట మీరు ఆడుకోండి అని చెప్తుంది. :)
3. మన సెన్సెస్ షార్ప్ అవ్వాలి. మనం బైల్దేరిన ప్రదేశం లోని మనుషులూ, అలవాట్లూ, అవసరాలూ కొంత అర్థం చేసుకుని వుండటం మంచిది.అప్పుడే కొత్త ప్రదేశానికి వెళ్ళీనప్పుడు అక్కడి మనుషుల వ్యవహార శైలి, ఆహారపు అలవాట్లూ, ఇంకా భౌగోళిక వ్యత్యాసాలు సులభంగా అర్థం చేసుకోగలుగుతాం. మన ఆలోచనా పరిథి విస్తృతం అవుతుంది.
4. దూర ప్రయాణాలు అక్కడి వ్యక్తులతో పరిచయాల వలన - మన దగ్గర ఇలా చెయ్యరు, వీళ్ళెలా తింటారో ఈ ఫుడ్స్, వీళ్ళెలా వుంటారలాగా... ఇలాంటి ఫ్రేంస్ నుంచి బైటికి రావడం తేలిక.
